Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Hasta la victoria siempre, Comandante! - Αντίο Φιντέλ




Ο Φιντέλ διασχίζει την Κούβα τραβώντας για το Σαντιάγο, με χιλιάδες Κουβανούς σε κάθε γωνιά των δρόμων απ' όπου περνάει η στάχτη του να λένε αντίο με σφιγμένη καρδιά και χείλια δαγκωμένα.
Ο Φιντέλ τραβάει για την αιωνιότητα. Οι φίλοι, όσοι τον αγάπησαν, στέκονται στην άκρη, βγάζουν το καπέλο και τον αποχαιρετούν ταπεινά.
Τα σκυλιά σ'όλο τον κόσμο ουρλιάζουν.
Κάποιοι δεν πεθαίνουν, δεν χάνονται ποτέ. Όπως δεν χάθηκε ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Τσε, ο Ζαχαριάδης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι.
Αυτοί που λάτρεψαν τη ζωή όπως και όσο μόνο ένας κομμουνιστής μπορεί.


Ένα μικρό σημείωμα του φίλου Π.Ζάχαρη σα μικρό δικό μας αντίο:



"Ο φτωχός Κουβανός που χορεύει ευτυχισμένος.. .Ο χαμογελαστός εργάτης που κάνει τσιγάρο στο διάλειμμα... Ο νεαρός γιατρός απ'την Αβάνα που σώζει εθελοντικά ανθρώπους όπου γης... Το μωρό που γεννιέται κι η μάνα του χαμογελά γιατί ξέρει πως θα ζήσει... Ο ολυμπιονίκης που δεν πλήρωσε ποτέ του για παπούτσια... Ο άνθρωπος που ζει σαν άνθρωπος... Ο εφιάλτης σας,ξεφτίλες... Χώρα μπουρδέλο,την κάνανε μοντέλο οι φτωχοί της με μπροστάρηδες μια χούφτα τρελούς. Τουλάχιστον ως προς αυτά τα στοιχειώδη,τα βασικά. Ένας λαός αποχαιρετά τον ηγέτη του,μια τάξη δακρύζει για τον τελευταίο ήρωα της. Βγάλτε το σκασμό κι αφήστε μας. Αφήστε μας να τον χαιρετήσουμε, να σκουπίσουμε τα μάτια μας και να ανασκουμπωθούμε."

Η τάξη αυτή πάντα θα βγάζει ήρωες.



Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Η σπατάλη, η απληστία και το οξυγόνο


"Το σπάταλο μοντέλο κατανάλωσης οδηγεί τον πλανήτη στα άκρα"

Ηταν ένας από τους τίτλους που έπεφταν στην πρωινή Σαββατιάτικη εκπομπή eco news που δήθεν ασχολείται με τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη.
Με περισσευούμενο πόνο για τον δύσμοιρο πλανήτη που κινδυνεύει από ...όλους(!) εμάς τους άμυαλους, παρουσιάζονται τα διάφορα οικολογικά προβλήματα, χωρίς βέβαια να συνδέονται με τον τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας. Το "καλό του πλανήτη" άλλωστε δεν συμβαδίζει με το "καλό της οικονομίας" σ' αυτό τον άδικο ντουνιά.

Πριν από τη συγκεκριμένη εκπομπή ένα μπουκέτο "αναλυτών" εξηγούσε πόσο πρέπει να ματώσουμε ακόμη για να "αναπτυχθεί" η οικονομία, δηλαδή οι ισολογισμοί μεγάλων κρίσιμων για το σύστημα επιχειρήσεων. Με λίγα λόγια έψαχναν τα περιθώρια που υπάρχουν, ή μάλλον που δεν υπάρχουν, για να μειωθούν οι απαιτήσεις του εργαζόμενου και επομένως να εξατμιστεί το όποιο επίπεδο ζωής του έχει απομείνει, προκειμένου να ανθίσουν οι ισολογισμοί εταιρειών και ο κύκλος εργασιών τους. Σ' αυτή την εκπομπή με οικονομικό περιεχόμενο κανείς δε νοιαζόταν για τις συνέπειες στη ζωή των πολλών, παρα μόνο για τους αριθμούς που περιγράφουν την οικονομική κατάσταση των μεγάλων εταιρειών, όπως πχ την άύξηση της παραγωγής τους όπως φυσικά και την αύξηση της κατανάλωσης των παραγόμενων προϊόντων. Εκεί το κατά ποσο τα προιόντα αυτά είναι χρήσιμα στην κοινωνία δηλ. το κατα πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του λαού ήταν αδιάφορο.
Στο επίπεδο  της οικονομίας ( της καπιταλιστικής δηλ. που κανεις από όλους αυτούς δεν αμφισβητεί), αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι βέβαια οι ανάγκες των επιχειρηματιών, η ανάγκη με λίγα λόγια να φουσκώνουν οι τσέπες και οι λογαριασμοί των μετόχων τους όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για τον άνθρωπο και τον πλανήτη.
Φυσικά όταν τελείωσε η παραπάνω οικονομική εκπομπή αλλά και στη διάρκεια όλων των εκπομπών έπαιζαν διαφημίσεις που πρότειναν δελεαστικά διάφορα προιόντα, τα περισσότερα από τα οποία ως γνωστό δεν έχουν καμιά πραγματική χρησιμότητα για τον πολύ κόσμο.
Όμως στο συγκεκριμένο μοντέλο οικονομίας σημασία έχει να πουλάς. Οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί και να καταναλωθεί, από άχρηστα ή χρήσιμα, βλαβερά ή μη τρόφιμα, μέχρι όπλα και ναρκωτικά, είναι βέβαια ιερό αφού αυξάνει τον κύκλο εργασιών σειράς επιχειρήσεων και προσφέρει στην άνοδο του ΑΕΠ.
Αν θυμηθεί κανείς τον τρόπο που διαφημίζονταν και προτείνονταν σε πάρα πολύ κόσμο προ κρίσης τα καταναλωτικά δάνεια για οτιδήποτε, θα συμπληρώσει ακόμη περισσότερο την εικόνα.

Το μοντέλο ανάπτυξης που βιώνουμε επομένως κανενα ενδιαφέρον δεν έχει, ούτε και θα μπορούσε να έχει, για τα οικολογικά προβλήματα που δημιουργεί. Είναι ένα μοντέλο που έτσι κι αλλιώς δεν έχει κέντρο του τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά τις ανάγκες των επιχειρήσεων κι επομένως δεν μπορεί να απαλλαγεί από το χαρακτηριστικό που περιγράφεται ως απληστία, αφού αυτό ακριβώς είναι το ίδιο του το οξυγόνο.
Αν ο καπιταλισμός απαλλαγεί από την "απληστία" και τα "σπάταλα μοντέλα" του, τότε ουσιαστικά θα απαλλαγεί από το κίνητρό του και τελικά από τον ίδιο του τον εαυτό.
Μιλάμε με έναν τρόπο γι αυτό που λέει ο μαρξισμός, ότι δηλαδή ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής -όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι εμπλέκονται στην παραγωγή ενός και μόνο προιόντος, όπως π.χ. ένα μπουκάλι αναψυκτικού- έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με το ότι μόνο ένας ή ελάχιστοι μέτοχοι κερδίζουν από την παραγωγή αυτού του προιόντος(ατομική ιδιοποίηση) και όχι αυτοί οι εκατομμύρια εργαζόμενοι που το παράγουν.

Τότε θα πεί κανείς προς τι όλες αυτές οι γεμάτες πόνο οικολογικές αναφορές, που μάλιστα έρχονται από πιστούς αυτού του συστήματος;
Όλα αυτά μας θυμίζουν τις ταινίες με τους μαφιόζους που αφού εκτελέσουν το θύμα τους μετά πηγαίνουν στην κηδεία και προσφέρουν λουλούδια στην οικογένεια του νεκρού.
Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μαφιόζους και περιθωριακούς παράνομους αλλά με το ίδιο το σύστημα και τους νόμους του, με την ίδια τη βάση δηλαδή πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα.

 Ακολουθούν διαφημίσεις...

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Σκέψου καλά! -Σκέψου για σένα

Μετά από μήνες πλύσης εγκεφάλου από τα ιδιωτικά κανάλια, γύρω από το θεμα του "δίκιου" τους και των αδειών των καναλιών, η ξεφτιλισμένη προπαγάνδα συνεχίζεται.
Λες και ενδιαφέρει στ'αλήθεια κανέναν από αυτούς που βλέπουν να γκρεμίζεται η ζωή τους, το αν θα πάρει άδεια το ένα ή το άλλο κανάλι, το αν θα έχουν άδεια να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, λιγότερα ή περισσότερα κανάλια-ιδιωτικές επιχειρήσεις, το αν θα μας κάνουν σουρωτήρι το μυαλό αυτοί οι εκείνοι οι ζάμπλουτοι επιχειρηματίες.
Λες και υπάρχει περίπτωση να γίνει έστω και λίγο καλύτερη η ζωή μας αν εξελιχθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το σήριαλ της αδειοδότησης.

Και μόνο η συμπεριφορά των ιδιωτικών καναλιών στο μεγάλο συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΠΑΜΕ τη Δευτέρα δείχνει πολλά. Δεν έδειξαν παρά λίγα δευτερόλεπτα εικόνων από τις δεκάδες χιλιάδες που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και όλης της Ελλάδας λίγο πριν το τέλος των δελτίων, ενώ αφιέρωναν πεντάλεπτα σε ασήμαντες "ειδήσεις" γύρω από το τι είπε ο Τράμπ ή ξαναζεσταμένα σήριαλ άλλων εποχών όπως η υπόθεση του μικρού Μπεν που αποτελεί μόνιμο εμπόρευμα για πούληση εδώ και χρόνια.
Αυτή την κινητοποίηση του λαού φοβούνται, αυτήν κρύβουν με κάθε τρόπο!

Κατά τα άλλα μας καλούν να σκεφτούμε.
Τι;
Μα τι άλλο; το δίκιο των καναλαρχών, δηλαδή αυτών που με λύσσα πολέμησαν και συνεχίζουν να πολεμούν ενάντια στο λαό όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, αυτών που τρομοκρατούσαν με κάθε τρόπο σε κάθε ευκαιρία, αυτών που έσπερναν το "δε γίνεται τίποτα", αυτών που καλούσαν σε υποταγή το λαό που τολμούσε να παλέψει.

Για το δικό μας δίκιο όμως; Νοιάζονται καθόλου; Μας καλούν να σκεφτούμε αυτά που μας καίνε πραγματικά; Φυσικά όχι...

Τον πρώτο λόγο στα "Σκέψου..." είχε βέβαια το MEGA.
Με διάφορα "έξυπνα" επιχειρήματα μας έλεγε να σκεφτούμε πόσο δίκιο έχουν τα κανάλια και οι καναλάρχες.

Σκέφτομαι λοιπόν τι θα γινόταν αν...

Αν όλοι αυτοί ήταν δυνατόν να είναι ανεξάρτητη ενημέρωση, λέμε τώρα, αν όλοι αυτοί νοιαζόντουσαν για τα βάσανα του κόσμου, του εργαζόμενου λαού που λιώνει κάτω από την πρέσσα της "ανάκαμψης της οικονομίας", που όλο έρχεται και ποτέ δε φτάνει, αφού ποτέ τα κέρδη δε φτάνουν και δεν είναι αρκετά για τους επιχειρηματίες.

Τι θα γινόταν άραγε αν κάθε 15' βλέπαμε διαφορετικά "σκέψου".
Αν διαβάζαμε κάθε λίγο στις οθόνες:

-"Πόσοι απολύθηκαν φέτος για να μπορούν οι επιχειρηματίες να φουσκώνουν τις τσέπες τους:" ΣΚΕΨΟΥ!

-"Δεχεσαι να κλείνει το LEDRA και να πετιούνται άνθρωποι στο δρόμο, ενώ ο επιχειρηματίας συνεχιζει να βγάζει δις από όλες τις επιχειρήσεις του σαν να μην τρέχει τίποτα; Γιατί; ΣΚΕΨΟΥ!"

-Πόσο δίκαιος κόσμος είναι αυτός που σου αφαιρεί ακόμα και δικαίωμα να δουλεύεις; Μπορεί να υπάρχει ζωή για σένα χωρίς δουλειά; Κανένας απολυμένος! Επίδομα ανεργίας για όλους! Πως αλλιώς θα ζήσεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Ακόμη κι αν δεχτούμε πως οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να κάνουν κέρδη αυτά τα χρόνια, τι έγιναν τα εκατοντάδες εκατομμύρια  και δις που εβγαλαν τόσα χρόνια; Σε ποιούς λογαριασμούς τα έχουν παρκάρει και τώρα σου ζητάνε να πληρώσεις εσύ, εσύ που δεν έχεις τίποτα το λογαριασμό; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Εχεις σκεφτεί τι σημαίνει το να συμφωνούν οι 'ειδικοί' ότι πρέπει να δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις; Μήπως ότι πρέπει να σου κοπεί κι άλλο ο μισθός; ότι πρέπει να δοθεί το δικαίωμα στις επιχειρήσεις να σε απολύουν όποτε θέλουν; μήπως ότι εσύ δεν θα έχεις κανένα δικαίωμα στην ασφάλιση, στην παιδεία, στην υγεία, στη δουλειά, στη ζωή; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Πως θα ήταν ενας κόσμος όπου σημασία θα είχε πρώτα από όλα η δική σου ζωή και οι δικές σου ανάγκες και όχι τα κέρδη των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως έφτασε η ώρα να παλέψεις για να τους ανατρέψεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Γιατι μετά από τόσες κυβερνήσεις πάντα ασκείται η ίδια πολιτική με μέτρα εναντίον σου και υπέρ των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως γιατί απλά αυτοί έχουν την εξουσία και όχι οι κυβερνήσεις που γίνονται αμέσως υπάλληλοί τους; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Πάλεψε για τη δική σου ζωή, για τη δική σου εξουσία κι όχι για να ζουν αυτοί σα βασιλιάδες κι εσύ σα ζητιάνος! Ανάτρεψέ τους! Μπορείς! Πίστεψε στη δύναμή σου και γράψου στο σωματείο σου. ΣΚΕΨΟΥ!"

Βέβαια όλα αυτά μόνο με άλλη εξουσία θα μπορούσαν να γίνουν.

Όμως έχει αξία να σκεφτούμε τι επίδραση έχουν όλα αυτά στη συνείδησή του λαού.
Τι συνείδηση θα χτιζόταν αν άλλος είχε τον πρώτο λόγο;
Θα εξακολουθούσε ο λαός να μην πιστεύει στον εαυτό του ;

Εχει αξία να σκεφτούμε τι ρόλο παίζουν πραγματικά τα κανάλια όταν βρίσκονται στα χέρια επιχειρηματιών που φυσικά είναι αντίπαλοι και λυσασμένοι εχθροί του λαού;
Πόση σημασία πρέπει να τους δίνουμε λοιπόν;

Μήπως πρέπει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό να αμφισβητούμε κάθε πονηρή λέξη τους;

Μήπως πρέπει κάθε ώρα να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για έναν άλλο δικό μας κόσμο;

Σκέψου!

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Η ελευθερία να αηδιάζεις

Στον κόσμο του καπιταλισμού, στην οικονομία της αγοράς, όλα είναι εμπορεύματα.
Από τα απλά αντικείμενα και προϊόντα μέχρι αυτά "που δεν είναι πράγματα" όλα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Η χαρά, η λύπη, η δυστυχία, η προσωπική ζωή, τα καθημερινά δράματα, οι νίκες στους Ολυμπιακούς, τα τρομερά δυστυχήματα σαν αυτό της Αιγινας, οι εξυπνάδες, οι αθλιότητες, τα αστεία που λέει κανείς, το κουτσομπολιό, τα καμώματα του καιρού, το γέλιο και το κλάμα για ό,τι ζούμε, όλα παίρνουν τη θεση τους στους πάγκους των πωλητών και ψάχνουν τιμή και πελάτες.

Ετσι μάθαμε ανάμεσα σε άλλα, τα προσωπικά δράματα των θυμάτων στη Νίκαια της Γαλλίας, προσωπικες ιστορίες Ολυμπιονικών που δε μας χρειάζονται σε τίποτα, το πόσο καλά περνάνε οι πλούσιοι στα ακριβά νησιά, το τι εγινε στα γενέθλια της Μαντόνα, και αυτές τις μέρες τα "σπαρακτικά λόγια" των συγγενων των θυμάτων της Αίγινας.

Όλα  έπαιξαν στους τίτλους των δελτίων, άλλα με καλύτερο και άλλα με άθλιο περιτύλιγμα.

Δε μπορώ να καταλάβω τι σκατά αρέσει από αυτό τον κόσμο αυτού του τρισάθλιου παζαριού, στους φτωχούς και στριμωγμένους που περιέργως παραμένουν οπαδοί του καπιταλισμού.
Η ελευθερία να αηδιάζεις;

ShareThis