Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Οκτωβριανή επανάσταση και Παιδεία



Μέσα από τη ματιά του Νίκου Καζαντζάκη... (Β' μέρος)






«Πρέπει να δουλέψουμε με το τουφέκι δίπλα μας», ήταν το σύνθημα αυτής της αφίσας (1920)
Συνεχίζουμε σήμερα στο αφιέρωμά μας «Οκτωβριανή Επανάσταση και Παιδεία» να παρακολουθούμε τις προσπάθειες του νεοσύστατου πρώτου εργατικού κράτους στον τομέα της Εκπαίδευσης, μέσα από τη διεισδυτική ματιά του μεγάλου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη.



Ο Καζαντζάκης εκφράζεται με συγκίνηση για τη Ρωσία από την πρώτη στιγμή που την επισκέπτεται το 1919, όντας αρχηγός (ως γενικός διευθυντής του υπουργείου Περιθάλψεως που τον είχε διορίσει ο Ελ. Βενιζέλος) μιας ελληνικής αποστολής με σαφέστατο αντικομμουνιστικό χαρακτήρα, για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου. Το 1920 παραιτείται από τη θέση του στο υπουργείο και από το 1925 έως το 1930 ταξιδεύει άλλες τρεις φορές στη Σοβιετική Ενωση, είτε ως απεσταλμένος εφημερίδας, είτε με πρόσκληση της σοβιετικής κυβέρνησης, γράφοντας και δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις του. Μάλιστα, το Γενάρη του 1928, ο Καζαντζάκης μίλησε και σε συγκέντρωση στο θέατρο «Αλάμπρα» της Αθήνας για τη Σοβιετική Ενωση, στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης που είχε οργανώσει ο Δ. Γληνός, και ακολούθησαν διώξεις και για τους δυο τους.

Στο βιβλίο του «Ταξιδεύοντας: Ρουσία», ο Καζαντζάκης καταγράφει τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες του από αυτά τα ταξίδια και στέκεται με μεγάλο θαυμασμό απέναντι στις προσπάθειες που γίνονται στην Παιδεία. Βέβαια ο Καζαντζάκης δεν υιοθετεί την κομμουνιστική ιδεολογία και γι' αυτό στο βιβλίο του διατυπώνονται κρίσεις και ερμηνείες βαθιά επηρεασμένες από την ιδεαλιστική κοσμοθεωρία του. Αυτή όμως η απόστασή του από την κομμουνιστική ιδεολογία αυξάνει τη βαρύτητα της μαρτυρίας του.
Θέλουμε να βγάλουμε πολεμιστές

Σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο ο Καζαντζάκης μιλάει για τα σοβιετικά σχολεία με τίτλο «Το Ερυθρό Σκολειό» και καταγράφει (οι υπότιτλοι και οι υπογραμμίσεις δικές μας):






Αφίσα της Κομσομόλ για τα 7 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης
«Μου αρέσει να γυρίζω στα ερυθρά σχολειά και να μιλώ με τους δασκάλους - άλλοι νέοι, χυμένοι στο ίδιο καλούπι: σύρριζα κομμένα μαλλιά, μπλούζα με πέτσινη ζώνη, αψηλά ποδήματα. Δεν ξέρουν

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΣΥΡΙΖΑ: Αγάπησε τον θύτη σου ως εαυτόν


Λέει η κυβέρνηση:
"Ζούμε μια κρίση των πολιτικών και κοινωνικών εκπροσωπήσεων, άρα η κοινωνία ούτε ταυτίζεται ούτε εκπροσωπείται αυθεντικά από τους υφιστάμενους θεσμούς και τα κοινωνικά υποκείμενα. Αρα, αυτή τη συνέργεια θα την καταστήσουμε εφικτή με παλιές και νέες μορφές, με πρωτότυπους θεσμούς συμμετοχής της κοινωνίας στη διαδικασία, στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση της ανάπτυξης".

Πρόσφατη Πολιτική Απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ: «Προτεραιότητα στη νέα περίοδο είναι η συμμετοχή της κοινωνίας στο σχεδιασμό και την υλοποίηση της αναπτυξιακής διαδικασίας. Συστατικό της δικής μας αντίληψης για την ανάπτυξη, πέρα από το κράτος και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι η διαμόρφωση ενός χώρου όπου πρωταγωνιστές θα είναι οι πολίτες. Πρωτοβουλίες κοινωνικής οικονομίας, δομές αλληλεγγύης, ενεργειακές κοινότητες, σχήματα μικροπιστώσεων, ομάδες παραγωγών, πρωτοβάθμιοι συνεταιρισμοί, ακόμη και άτυπες συλλογικές ομάδες. Στόχο έχουν να καταστεί πρωταγωνιστής ο άνθρωπος και οι πραγματικές του ανάγκες».

Με μια προχειρη ματιά και με πολλή στραβομάρα διαβάζοντας, αν μάλιστα είναι κανείς και λίγο τακτοποιημένος οικονομικά και δεν τραβάει όλο το κανάλι, μπορεί να υποθέσει ότι είμαστε στο σοσιαλισμό.
Μετα όμως αρχίζεις να προσέχεις λεπτομέρειες...
Οι εργαζόμενοι έχουν γίνει "πολίτες", ο λαός "κοινωνία" ενώ διάφορες ασάφειες περί "δημιουργίας χώρων όπου πρωταγωνιστές θα είναι οι πολίτες" κλπ σε βάζουν σε υποψίες(αν θέλεις φυσικά να μπεις σε τετοια ταλαιπωρία). 
Εννοείται βέβαια ότι εκτός αυτών των "χώρων"(αν υποθέταμε οτι υπάρχουν) η μπάλα παίζεται στο γήπεδο των ιδ.επιχειρήσεων που βεβαια δεν είναι άλλες από τα μεγάλα μονοπώλια που έχουν την εξουσία. Οι μικροί(η "κοινωνία") θα ξεσκάνε στην αυλίτσα δίπλα στους "χώρους" μέχρι να τους φωνάξουν στο θυσιαστήριο.

Για να μην πολυλογούμε η κυβέρνηση της "αριστεράς" λέει στο λαό:
Ειρήνη με τους θύτες παιδιά, δεν είναι όσο κακοί φαίνονται.
Όλοι κάτω απ' τον ίδιο ουρανό ζούμε.
Αγάπα τον θύτη σου ως εαυτόν.

ΥΓ:
Αγαπημένο μου λιοντάρι, ξέρεις πόσο σε θαυμάζω.
Καταλαβαίνω τις σαρκοβόρες ανάγκες σου μέσα στη δυσκολη εποχή που ζούμε.
Αλλωστε όλοι μοιραζόμαστε τον ίδιο ήλιο, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και τρέχουμε κάτω απ'τον ίδιο ουρανό. Απλά εγώ τρέχω μπροστά να σωθώ κι εσύ από πίσω μου...
Επειδή λοιπόν είναι σίγουρο ότι αν τρώω το παραμύθι σου αμάσητο, κάποια στιγμή θα με φας μασημένο, έχουμε ετοιμάσει με τ'άλλα παιδιά μια ενεδρούλα πιο κάτω μόλις λαχανιάσεις για να σε φάμε πρώτοι.
Δεν βλέπεις τίποτα το άδικο σ' όλο αυτό φαντάζομαι.
Οπωσδήποτε δικός σου(ακόμα...) Το θύμα σου

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

"Όλοι μαζι μπορούμε" ...να κοροιδευόμαστε






Για τους φίλους που πήγαν  στη συναυλία του "ολοι μαζί μπορούμε":






Το να δίνει ένας πλούσιος σ'έναν φτωχό είναι ελεημοσύνη. 

Το να δίνει ένας φτωχός σε έναν άλλο φτωχό είναι ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

 Το να δίνει όμως ένας φτωχός σε έναν πλούσιο για να τα δώσει σε έναν φτωχό είναι ΑΠΑΤΗ! 

Το ΣΚΑΙ δε χρειαζόταν κανένα "όλοι μαζί μπορούμε" Μπορούσε μια χαρά και μόνο του. 
Αλλά τότε δεν θα κέρδιζε από το ντόρο που έγινε τον τίτλο του "φιλάνθρωπου" ιδρύματος, ενώ πρόκειται για άλλη μια στυγνή μηχανή εκμετάλλευσης ανθρώπων, αλλά και σαν μεγάλη εταιρεία των ΜΜΕ,  και γιά έναν μηχανισμό προπαγάνδας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και μαζί και συκοφάντησης των αγώνων του λαού. 

Δυστυχώς οι συνάδελφοι που συμμετείχαν δεν το έχουν σκεφτεί καλά.

Τελειώνοντας θα πώ το εξής απλό:

Δεν υπάρχει τέχνη για το λαό που δεν καταγγέλει αυτούς που τσακίζουν τη ζωή του.
Ο λαός θα πάρει δύναμη και κουράγιο όταν δει τους καλλιτέχνες να παίρνουν θέση στο πλευρό του. 
Δηλαδή να παίρνουν θέση εναντίον των εχθρών του.

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν έγινε χθες όπου "όλοι μαζί" ξεχάστηκαν γλυκά μέσα σε αγαπημένες μελωδίες.
Αυτοί που θέλουν να αγκαλιαστεί ο λαός με τους καταπιεστές του ας το σκεφτούν καλύτερα τι είναι αυτό που κάνουν.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Περί "εθνικών συμφιλιώσεων"

Διάβασα το αρθρο στο Ριζοσπάστη και φαντάζομαι ότι δύσκολα θα το βρώ και κάπου αλλού.
Μ' έβαλε σε σκέψεις και είπα να το μοιραστώ...

ΙΣΠΑΝΙΑ
Βασιλικό μετάλλιο σε υπουργό του Φράνκο


Στην 40ή επέτειο από τις πρώτες εκλογές μετά τη δικτατορία του Φράνκο, το 1977, ο βασιλιάς Φίλιππος αποφάσισε προχτές να τιμήσει έναν υπουργό του πρώην δικτάτορα ως δήθεν πρωτεργάτη για τη «μετάβαση στη δημοκρατία», με την απονομή μεταλλίου. Πρόκειται για τον Ροντόλφο Μαρτίν Βίγια, υπουργό «Συνδικαλιστικών Υποθέσεων» όπως λεγόταν, ο οποίος μαζί με άλλους έδωσε εντολή για τη σφαγή 5 απεργών και τον τραυματισμό άλλων 150 εργατών στη Βιτόρια στις 3 Μάρτη του 1976. Ο συγκεκριμένος εγκληματίας ήταν ένας από τους πολλούς του φασιστικού καθεστώτος που αξιοποιήθηκαν από την αστική τάξη σε διάφορα πόστα. Ο Βίγια υπήρξε πρόεδρος της μεγάλης επιχείρησης Ενέργειας «Endesa», της «Sogecable» (καλώδια), ενώ είχε αναλάβει με κυβερνητική διαταγή την ευθύνη για τις έρευνες για το ναυάγιο του «Prestige».
Η προκλητική αυτή απόφαση στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης εξόργισε τους συγγενείς των θυμάτων και των οργανώσεων που αντιστάθηκαν στη στυγνή δικτατορία. Το ίδιο είχε συμβεί και το 2008, όταν μια επιτροπή του Βασκικού Κοινοβουλίου είχε καταλήξει ότι υπεύθυνοι σε διαφορετικό βαθμό για τη σφαγή της Βιτόρια ήταν οι υπουργοί του φρανκικού καθεστώτος Μανουέλ Φράγα Ιριμπάρνε (Διακυβέρνησης), Ροδόλφο Μαρτίν Βίγια (Συνδικαλιστικών Υποθέσεων) και Αλόνσο Οσόριο (Προεδρίας) , αλλά το πόρισμα δεν στάλθηκε στη Δικαιοσύνη και έτσι η υπόθεση δεν έφτασε ποτέ στα δικαστήρια.

ShareThis