Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Πόλεμος ...στο μυαλό


“μια και οι πόλεμοι ξεκινούν από το μυαλό των ανθρώπων, εκεί ακριβώς στο μυαλό των ανθρώπων πρέπει να στηθούν και οι άμυνες για την ειρήνη"

Και τα μυαλά στα κάγκελα... κυριολεκτικά!

Κι όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιες ανοησίες εντυπωσιάζουν τους πολλούς αφού πάντα παρουσιάζονται με εντυπωσιακά περιτυλίγματα ωραίων κλιπ και βέβαια πάντα υπό την αιγίδα "σπουδαίων" οργανισμών τύπου ΟΗΕ, UNESCO, επιτροπών και επιτρόπων της ΕΕ κλπ.

Αυτή τη φορά το είδαμε σε ένα κλιπάκι που προπαγάνδιζε κάποια δήθεν εκαπιδευτική πρωτοβουλία για την ειρήνη.

Μόνο που ο πόλεμος δεν ξεκινάει βέβαια από το μυαλό όπως τίποτα άλλωστε δεν ξεκινάει από το μυαλό. 
Ξεκινάει από την τσέπη και μάλιστα τη μεγάλη και φουσκωμένη που δεν έχει άλλη επιλογή από το να θέλει με μανία να φουσκώσει κι άλλο κι όποιον πάρει ο χάρος.

Κι ας λένε οι διάφοροι "ειρηνιστές" τύπου OHE και ΟΥΝΕΣΚΟ ότι ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα βίαιων συμπεριφορών που αν καταπολεμηθούν στο σχολείο από νωρίς τότε τα παιδιά θα γίνουν καλά και οι καπιταλιστές θα γίνουν αθώα περιστέρια και δεν θα έχουν διάθεση να στήνουν πολέμους για να αρπάξουν ο ένας τα κέρδη του άλλου μαζί με εκατομμύρια ζωές αθώων.

Όμως η αλήθεια είναι τελείως άλλη.

Ο πόλεμος δεν πολεμιέται καταγγέλοντας τη βία από όπου κι αν προέρχεται.
Πολεμιέται μόνο με πόλεμο εναντίον αυτών που θες δε θες πάντα είναι έτοιμοι να σου κλέψουν τη ζωή είτε με τον πόλεμο είτε με την γεμάτη βια "ειρήνη" τους.
Οι άμυνες για την ειρήνη στήνονται στους δρόμους την ώρα του οργανωμένου αγώνα για το μεροκάματο και τη ζωή.

Όσο γι αυτούς που μας θέλουν ειρηνικούς και γαλήνιους την ώρα του βιασμού τι να πεις... 
Ποιος λύκος θέλει πρόβατα που οπλοφορούν;

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Μάντρα, η Ζωή στο βούρκο φωνάζει βοήθεια


Ηταν μια πραγματική καταστροφή.
Η ίσως όχι... Δεν υπάρχει λέξη για να περιγράψει αυτό που έγινε.
Κι αν κανείς σκεφτεί ότι είμαστε στο 2017 κι όχι στον ανυπεράσπιστο τότε από την επιστήμη, την τεχνολογία και τις τόσες κατακτήσεις του ανθρώπου αρχαίο ή παλιό  κόσμο, τότε εκτός από όλα τα άλλα είναι μια πραγματική ντροπή, ένα αίσχος!

Μάνδρα Αττικής.
15 νεκροί και πάνω από 20 τραυματίες, με όλη την περιοχή λεηλατημένη από μια τρομερή πλημμύρα που έφερε μια δυνατή χειμωνιάτικη βροχή το 2017.
Ηταν μια φτωχή περιοχή, κι ας λένε πως ο θάνατος δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς.

Τι έφταιξε;
Αν θέλει κανείς να κρύψει την αλήθεια θα πει πως έφταιξε η "ανθρώπινη απερισκεψία"...

Αν θέλει να μπει στην ουσία θα βρει σίγουρα πως έφταιξε ακριβώς το αντίθετο!
Θα δει δηλαδή πως κάποιοι σκέφτηκαν πολύ σοβαρά, βάζοντας μπροστά όλα τα κριτήρια του κόσμου της αγοράς που ζούμε, και αποφάσισαν πως πάνω από όλα και φυσικά πάνω και από την ανθρώπινη ζωή είναι το κέρδος και το προσωπικό συμφέρον.

Αυτό ακριβώς άλλωστε είναι το κέντρο και το "κίνητρο" όπως λένε, αυτού του κόσμου του καπιταλισμού. Αυτό που "πάει τον κόσμο μπροστά" λένε οι οπαδοί του καπιταλισμού δεν μπορεί παρά να είναι το προσωπικό συμφέρον.

Ετσι μπαζώθηκαν ρέματα, έκλεισαν περάσματα, "πόροι" όπως λέγονται, έγιναν μικρά και μεγάλα έργα και εθνικές οδοί με μπούσουλα το συμφέρον των ατόμων, των εταιρειών, των οργανισμών που σκέφτηκαν τη λειτουργικότητα των τραπεζικών λογαριασμών, την άνοδο των κερδών κι όχι φυσικά την αξία της ανθρώπινης ζωής.
  Και κοντά τους έσπευσε το κράτος, οι δήμοι  και οι θεσμοί κι έφτιαξαν νόμους ( ή δεν εφτιαξαν ή δεν τήρησαν νόμους...), και πήραν αποφάσεις για να υπερασπίσουν τα κέρδη και να κάνουν πίσω στην υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής.

Δεκαπέντε νεκροί με μια δυνατή βροχή το 2017, σε μια εποχή που η επιστήμη μπορεί να προβλέψει και να λύσει τόσα και τόσα, κι όμως...

Ειδαμε τον καθηγητή κ.Παπανικολάου στις οθόνες να λέει πως εδώ και πολλά χρόνια μιλούσε για το κακό παράδειγμα της Μάντρας και καλούσε τους φοιτητές του να κάνουν εργασίες για την περιοχή! Έδειξε σχέδια, μελέτες, φωτογραφίες και χάρτες. Κι όμως κανείς δεν έδωσε σημασία.

Γιατί άραγε;

Μα γιατί απλά η ζωή σ'αυτό τον κόσμο, έναν κόσμο που θεωρεί ακόμη κι έναν γενικευμένο πόλεμο τρόπο επίλυσης μιας οικονομικής κρίσης, η ανθρώπινη ζωή έχει μόνο χρηστική και όχι πραγματική αξία. Αν είσαι στοιχείο που αποφέρει κέρδη φροντίζουν να ζεις. Αν όχι σε παίρνει το ποτάμι.

Βέβαια αυτό που δεν πρέπει να κρυφτεί είναι ότι οι περιοχές που πνίγηκαν δεν ήταν πλούσιες, ήταν φτωχογειτονιές.
Κι αυτό γιατί απλά οι πολύ πλούσιοι έχουν πάντα τον τρόπο να πιέζουν τα κράτη να προστατεύουν ό,τι είναι δικό τους σε βαρος των φτωχών.

Ετσι στην εποχή των μνημονίων και της κρίσης φαίνεται καθαρά, ότι τίποτα μα τίποτα δεν περισσεύει για τους φτωχούς.
Οι λεγόμενες προτεραιότητες δείχνουν   στην κατεύθυνση της σωτηρίας των ιδιωτικών  επιχειρήσεων και των ιδιοκτητών τους, αφού αυτοί είναι ο κορμός της οικονομίας, και καθόλου δεν δείχνουν προς τη σωτηρία της ζωής των πολλών..
Το αποτέλεσμα το είδαμε και χθες.

Ενώ όλοι γνωρίζουν τις ανάγκες για έργα αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά και άλλα, κανένα ποσό δεν μπορεί να ξοδευτεί γι αυτά αφού προέχουν οι ανάγκες της οικονομίας, δηλαδή οι ανάγκες των επιχειρήσεων των λίγων.

Ισως κάποιοι να πρόσεξαν ότι "το Ποτάμι", ένα κόμμα που δημιουργήθηκε σαφώς με τις πλάτες επιχειρηματιών, ζήτησε από την κυβέρνηση, να πάρει ένα μέρος από το "κοινωνικό μέρισμα", την ελεημοσύνη που θα δώσει το κράτος σε καποιους από   αυτούς που καταστρέφει, και να το δώσει στους πληγέντες!
Δηλαδή είπε (ή μάλλον του είπαν να πει) να μην διανοηθεί η κυβέρνηση να ξοδέψει χρήματα που προορίζονται για τις επιχειρήσεις, αλλά να πάρει και πάλι από τα θύματα.

Αυτός ειναι ο κόσμος του καπιταλισμού, που και πάλι θα πλαντάξει στο κλάμα και το συναίσθημα για τους ανθρώπους που έχασαν τα πάντα και αμέσως μετά θα συνεχίσει και πάλι με περίσκεψη και σοβαρότητα την προστασία των κερδών, πετώντας την ανθρώπινη ζωή στους βούρκους της Μάντρας.
Αν αυτό δεν το αλλάξουμε, αργά ή γρήγορα θα ζήσουμε νέες  πλημμύρες θανάτων και καταστροφών και γι αυτό ας μην υπάρχει καμιά μα καμιά αμφιβολία.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Σκουπίδια...



Στον κάδο των σκουπιδιών κάτω απ' το σπίτι ένας άνθρωπος ψάχνει να γεμίσει το καρότσι του...
Από μακριά τον κοιτάζει η ανάπτυξη που έρχεται αλλά όχι γι αυτόν.
Η "χώρα" λίγο πιο κει ξεσκονίζει το φράκο της για να γιορτάσει την έξοδο από τα μνημόνια.
Μόνο που τα μνημόνια  αγόρασαν σπίτι εδώ  για να μείνουν, κι εδώ όπως κι αλλού.

Κάτω στα σκουπίδια ένας άνθρωπος ψάχνει να γεμίσει το καρότσι του.

Αυτό έχει γι αυτόν. Σκουπίδια...

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Οκτωβριανή επανάσταση και Παιδεία



Μέσα από τη ματιά του Νίκου Καζαντζάκη... (Β' μέρος)






«Πρέπει να δουλέψουμε με το τουφέκι δίπλα μας», ήταν το σύνθημα αυτής της αφίσας (1920)
Συνεχίζουμε σήμερα στο αφιέρωμά μας «Οκτωβριανή Επανάσταση και Παιδεία» να παρακολουθούμε τις προσπάθειες του νεοσύστατου πρώτου εργατικού κράτους στον τομέα της Εκπαίδευσης, μέσα από τη διεισδυτική ματιά του μεγάλου συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη.



Ο Καζαντζάκης εκφράζεται με συγκίνηση για τη Ρωσία από την πρώτη στιγμή που την επισκέπτεται το 1919, όντας αρχηγός (ως γενικός διευθυντής του υπουργείου Περιθάλψεως που τον είχε διορίσει ο Ελ. Βενιζέλος) μιας ελληνικής αποστολής με σαφέστατο αντικομμουνιστικό χαρακτήρα, για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου. Το 1920 παραιτείται από τη θέση του στο υπουργείο και από το 1925 έως το 1930 ταξιδεύει άλλες τρεις φορές στη Σοβιετική Ενωση, είτε ως απεσταλμένος εφημερίδας, είτε με πρόσκληση της σοβιετικής κυβέρνησης, γράφοντας και δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις του. Μάλιστα, το Γενάρη του 1928, ο Καζαντζάκης μίλησε και σε συγκέντρωση στο θέατρο «Αλάμπρα» της Αθήνας για τη Σοβιετική Ενωση, στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης που είχε οργανώσει ο Δ. Γληνός, και ακολούθησαν διώξεις και για τους δυο τους.

Στο βιβλίο του «Ταξιδεύοντας: Ρουσία», ο Καζαντζάκης καταγράφει τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες του από αυτά τα ταξίδια και στέκεται με μεγάλο θαυμασμό απέναντι στις προσπάθειες που γίνονται στην Παιδεία. Βέβαια ο Καζαντζάκης δεν υιοθετεί την κομμουνιστική ιδεολογία και γι' αυτό στο βιβλίο του διατυπώνονται κρίσεις και ερμηνείες βαθιά επηρεασμένες από την ιδεαλιστική κοσμοθεωρία του. Αυτή όμως η απόστασή του από την κομμουνιστική ιδεολογία αυξάνει τη βαρύτητα της μαρτυρίας του.
Θέλουμε να βγάλουμε πολεμιστές

Σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο ο Καζαντζάκης μιλάει για τα σοβιετικά σχολεία με τίτλο «Το Ερυθρό Σκολειό» και καταγράφει (οι υπότιτλοι και οι υπογραμμίσεις δικές μας):






Αφίσα της Κομσομόλ για τα 7 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης
«Μου αρέσει να γυρίζω στα ερυθρά σχολειά και να μιλώ με τους δασκάλους - άλλοι νέοι, χυμένοι στο ίδιο καλούπι: σύρριζα κομμένα μαλλιά, μπλούζα με πέτσινη ζώνη, αψηλά ποδήματα. Δεν ξέρουν

ShareThis